Door de Houtkopersdwarsstraat loop ik de markt op en voor me loopt een kleine dikke man die aan z'n broek trekt. Het kledingstuk is van z'n bovenbillen op z'n onderbillen gezakt en hij sjort het kledingstuk met een ruk stevig omhoog. kledingstuk is van z'n bovenbillen op z'n onderbillen gezakt en hij sjort het katoen met een ruk stevig omhoog. Door de draai van de het gesjor wankelt de man heen en weer en om plotseling ongewenst lichamelijk contact te vermijden stap ik van de stoep op straat.

Van de zijkant kijk ik naar zijn gezicht. Achter me begint een auto te toeteren. Onder de gezwollen neus van de man hangt een kolosale zwarte snor. Hij lijkt wel wat op Andre Hazes, maar dan in geëxplodeerde vorm.

Aan de rand van de markt staat een groepje ouwe kerels in winterjassen bij elkaar. Een van de mannen kijkt door het scherm van een digitale camera naar z'n kornuiten. De dikke man met de snor loopt op de mannen toe.
'Ha Frans,' klinkt op uit het groepje. 'Daar ben je weer.'
'Zo Piet, ben je indianenplaatjes aan het ruilen,' zegt de dikke man tegen de man met de fotocamera. Het lijkt inderdaad of de fotograaf een pakje kaarten voor zich vast houdt.
'Nee,' zegt een andere man. 'Piet heeft een nieuwe camera.'
'O Piet,' zegt dikke Frans, 'dan mag je wel een foto van mij nemen.'
'Nou,' zegt Piet bijdehand, 'dat zal niet lukken. Dit is een kleinbeeldcamera, daar ben jij een beetje te groot voor.'
De mannen in het groepje lachen hartelijk en Frans kijkt een beetje beteutert naar Piet. Dan duwt de fotograaf op de sluiter en neemt hij een foto van de dikke man en zijn snor.