Tussen de buien door vaart vanmorgen een vloot zwanen de Wittenburgervaart op. Normaliter wonen hier op het water twee van zulke koningsvogels, maar die zijn een tijdje terug zonder bericht vertrokken. Ik ben benieuwd of de twee nu zijn teruggekomen met nieuw broedsel, of dat het een bende outlaws is op zoek is naar nieuw territorium. De zwanen zijn allemaal ongeveer even groot, en ze zien er ook niet heel erg jong meer uit. Ik vermoed het laatste.

Geruisloos, statig en imposant vaart de armada langs de jachthaven tot onder het raam van onze vogelspotpost. Ik heb het idee dat niet alleen wij de vogels, maar de vogels ook ons in de gaten houden.

Ik ben zwaar onder de indruk van de regelmatige afstand die de dieren tijdens het zeilen tot elkaar bewaren. Het is alsof je naar vleesgeworden geometrie kijkt.

Dit tot mevrouw Screenpunk op mijn verzoek een paar boterhammen naar beneden gooit, om te kijken of dit ook leuke plaatjes oplevert. De beesten vliegen elkaar spontaan in de veren als de boterhammen op het water landen. Ze zitten elkaar achterna en proberen zonder mededogen elkaar het voedsel afhandig te maken. Een paar kokmeeuwen voeren krijsende luchtaanvallen op de vechtende dieren uit. "Dit vind ik zielig," zegt mevrouw Screenpunk, "die ene vliegt tegen de paal." Ze bergt de boterhammen weer op en we wandelen door wind en regen naar de stad om in de bioscoop Zomerhitte te kijken.