Op een foto die ik op het Rembrandtplein nam stond een advertentie voor een fotoexpositie van Richard Avedon. Daar ben ik naar toe gegaan. In het FOAM Fotografiemuseum aan de Keizersgracht heb ik heb m'n camera aangezet en stiekum foto's genomen van de andere bezoekers van de tenstoonstelling.

Ik had nog nooit van Avedon gehoord, maar hij was een beroemde New Yorkse fotograaf die allerlei kunstenaars en andere belangrijke mensen op de fotografische plaat heeft vastgelegd. Charlie Chaplin, Marilyn Monroe, Louis Armstrong, Dorothy Parker en weet ik wie allemaal meer.

Avedons stijl was bijzonder en vernieuwend volgens de tentoonstellingsfolder. Hij had ervaring opgedaan in reclame en modefotografie waar mooie, gladde, commercieel aantrekkelijke foto's werden gemaakt. Maar op eigen houtje begon hij andere weg te bewandelen. Niet-geposeerde foto's op een harde contrasterende ondergrond werden zijn handelsmerk. Zijn roem steeg snel en de hele wereld wilde door hem gefotografeerd worden.

Eigenlijk maakte Avedon foto's die volgens gangbare conventies "niet goed" waren, maar die door de mensen die niet van conventies afhankelijk zijn om hun smaak te bepalen gunstig gewaardeerd werden. Avedon maakte kunst en daarom hangt zijn werk nu natuurlijk in het museum.

Als ik nu naar de foto's kijk die ik in het FOAM heb genomen zie ik dat mijn foto's ook niet helemaal in de pas lopen met conventies van de fotografie. Ze zijn bewogen en niet scherp. Er is geen onderwerp. De compositie is rommelig. En de meeste mensen zijn op hun rug gefotografeerd.

Toch vind ik ze prachtig en fantastisch. Ik zou er zo nog wel 1356 kunnen maken.

Ik denk dat ik het ook maar in de kunst ga zoeken.