Mevrouw Screenpunk en ik zijn op weg naar een boekpresentatie en op het stationsplein van Rotterdam neem ik een paar foto's. Dat doe ik half in het geniep. M'n handcamera hou ik op heuphoogte en willekeurig klik ik naar mensen die het station in- en uitlopen.

Mooie meiden
Drie mooie meiden komen stevig gearmd onder een paraplu in straffe draf aanlopen. Ze hebben lol met elkaar en lachen hun tanden bloot. Als ik mijn camera in hun richting klik, flitst de flitser. Ai dat was niet de bedoeling. De meisjes zijn gealarmeerd en staan stil. Ik schrik er van en doe alsof er niets aan de hand is en loop door.

"Hé meneer .. hé meneer" roept een van de meiden me na. Ik blijf doen alsof ik niks hoor en loop verder.
"Hé meneer! Hé meneer," roept ze met stemverheffing! "Waar neemt u foto's van?" De gebiedende toon zorgt dat ik me omdraai. Ik steek m'n camera in de lucht en zwaai naar haar."Van jullie," roep ik terug.
Snel draai ik me weer om en loop verder. De meid roept me nog wat na, maar dat versta ik niet en wil ik ook niet verstaan.
Ik steek m'n camera in m'n zak. In het vervolg effe beter opletten of de flitser uit staat Willem.

Kaat Mossel
Als de officiële praatjes voorbij zijn op de presentatie van Eric Palmens boek Kaat Mossel, Helleveeg van Rotterdam verlies ik mevrouw Screenpunk uit het oog en raak ik aan de praat met een Amsterdamse die geen hoge pet op heeft van de hoofdstedelijke burgervader Job Cohen. "Die man verschuilt zich achter de ene na de andere commissie en durft zelf geen enkele verantwoordelijkheid te nemen."

Complottheorie
Na een glas rode wijn ontvouw ik haar m´n geheime theorie dat de verzakking bij de bouw van de metro aan de Vijzelgracht misschien wel een poging is van de politiek om alsnog gestagneerde plannen voor cityvorming uit de jaren 30 van de vorige eeuw te realiseren door de laatste 17e eeuwse bouw aan de westzijde van de Vijzelgracht op te doeken en zo ruim baan te maken voor complementerende hoogbouw bij het diep gegraven metrostation.
"Dat klinkt als complottheorie," zegt m'n gesprekspartner.
"Inderdaad, daar zouden verslaggevers van Het Parool heel wat uurtjes aan kwijt kunnen om dat uit te zoeken."

Magazijn Amuse
Als de boekpresentatieborrel is afgelopen en mevrouw Screenpunk en ik afscheid hebben genomen van Eric en de anderen, lopen we terug naar het centraal station. Onderweg duiken we Magazijn Amuse in aan de Van Oldenbarneveltstraat en doen we ons te goed aan de meest heerlijke hapjes die daar worden geserveerd.

Na een babbeltje met de maitre van het hapjesmagazijn lopen we verder. Op het stationsplein is alles rustig. De hellevegen onder de paraplu hebben me gelukkig niet staan opwachten. Ik neem nog een foto van de loketten van de RET en dan stappen we in de trein voor de terugtocht van 010 naar 020.