Ergens achter een vensterruit op een benedenetage in Amsterdam Oost heeft iemand het gedicht "Herinnering aan Holland" van Hendrik Marsman geplakt .. het is het bekende gedicht dat begint met de regel Denkend aan Holland zie ik breede rivieren traag door oneindig laagland gaan. Ik heb er een foto van gemaakt en die staat op Flickr.

Afgelopen week ben ik een paar keer in Holland geweest - een keer in Noord en twee keer in Zuid - en in dit blog zet ik mijn Hollandse herinnering aan die bezoekjes onder elkaar.

Gouda Goverwelle
Ter ere van mn vaders verjaardag zijn we met familie in Gouda naar een wokrestaurant gegaan. Het was half zeven toen we bij de wokchinees aankwamen en daarmee waren zo ongeveer de laatste gasten die arriveerden. Het restaurant zat vol met happende Gouwenaren en er waren zelfs al gasten die waren uitgewokt en het restaurant verlieten. "Provincie," dacht ik, "daar eten ze om half zes."

Het wokrestaurant bevindt zich in de wijk Goverwelle en vroeger was daar weiland. Ik kan het weten want ik ben er opgegroeid en in de jaren zeventig ging ik met vriendjes op avontuur in die weilanden. In een koude winter heb ik daar ooit een vriend uit het water gehaald die tot zijn schouders door het ijs was gezakt. En iets verderop in buurtschap Willens ben ik ooit op een besneeuwde groentenkas geklommen en met één been door het glazen dak gezakt. Van enkel tot kruis reette het glas mijn broekspijp open en het mag een wonder heten dat de glasscherf het vlees van mijn been niet heeft opengehaald, anders had ik er nu nog mank van gelopen.

Woerden
Woensdag ben ik in Woerden geweest bij een bijeenkomst over crossmedia. Voor wie dat niet weet, Crossmedia betekent dat als je als je reclame wilt maken of om andere redenen met de wereld wilt communiceren het slim is om dit niet via één kanaal (bijvoorbeeld de krant) maar meerdere kanalen te doen (ook televisie, tijdschriften en internet).

Ik had verwacht dat op de bijeenkomst besproken zou worden hoe je dergelijke communicatie kunt organiseren, maar het bleek om een productdemonstratie van de software van Adobe te gaan (Photoshop, InDesign, Flash, e.a.). Ik hou van Adobe dus dat maakte mij verder niet uit. Een truukje dat ik op de bijeenkomst o.a. heb geleerd is dat je met Photoshop heel makkelijk panorama foto's kunt samenstellen. Thuis heb ik zo een paar foto's die ik op vakantie in IJsland heb genomen samengevoegd .. over oneindig laagland en breede rivieren gesproken.

Sloeber
Naar de bijeenkomst in Woerden ben ik overigens met de trein toegereisd. Dat ging prima, maar de gastheer van Adobe viel bijna om van verbazing toen hij bij binnenkomst vroeg of het druk was op de weg en ik hem vertelde dat ik dat niet wist omdat ik met de trein was gekomen.

"Oh, en hoe ben je dan van het station hier gekomen," vroeg hij en hij keek er een beetje bang bij.
"Gelopen," zei ik. "De deur uit rechtdoor in ongeveer 10 minuten".
"En ben je niet nat geworden door de regen?" Hij keek bij deze vraag een beetje vies en het viel me op dat hij rijkelijk gel had gebruikt om zijn haar in de krul te zetten.
"Het valt wel mee met de regen hoor," zei ik. Ik hoef ook geen rekening te houden met gel in mijn haar. "Bovendien heb ik een capuchon".
"Nou ja, je bent in ieder geval ruim op tijd." Er kwam een beetje spottend lachje op zijn gezicht. Ik ben dan misschien een sloeber, maar wel een die op tijd is - zo voelde dat lachje een beetje aan.

Haarlem
En gisteren was ik met Loes in Haarlem, Noord Holland en tjongejonge wat is die stad lelijk .. of beter .. wat is het Stationsplein daar lelijk. Als je vanuit het station de stad binnenstapt loop je tegen een gigantische parkeergarage annex kantorencomplex op dat er uitziet alsof een groep ruimtewezens bij een bezoek aan aarde een hangar hebben achtergelaten voor een vervolgbezoek, en het ding verder compleet vergeten zijn. Is het niet mogelijk dat de archtitecten die dit geflikt hebben alsnog uit de beroepsgroep worden gezet?

"Als de wereld vergaat ga ik in Haarlem wonen" zei een collega laatst nog tegen me, "want daar gebeuren de dingen altijd 50 jaar later." Ik denk dat ik misschien wel helemaal nooit in Haarlem ga wonen.

Goochelaars
Wat aan de stad aan de Spaarne dan wel weer aardig was waren de twee jongens die in het station op ons afkwamen en vroegen of we een paar goocheltrucs wilden zien. Dat wilden we wel. En vervolgens veranderden de knapen met magische handdraaien en toverzout een paar ronde balletjes in een vierkant, lieten ze een doosje sigaretten verdwijnen ("voor als u wilt dat iemand stopt met roken") en demonstreerden ze hoe een ballpen niet meer terug is te vinden nadat hij in een doosje wordt geduwd.

Een van de jonge goochelaars - beetje vroegwijs gozertje - noemde het potlooddoosje de portemonnee van een vrouw "omdat daar ook alles uit verdwijnt". Nadat ze waren uitgegoocheld vroegen de jongens om een financiële bijdrage. Ik opende mijn beurs en schudde hem ondersteboven door elkaar zonder dat er iets uitviel. "De portemonne van een vrouw," zei ik en daar moesten de ze wel om lachen, met name toen Loes haar portemonnee pakte en de magiërs in wording elk een euro gaf.

23:19
Vervolgens hebben we in Haarlem Spaarnwoude de IKEA nog aangedaan. Op het treinperron werd om twee uur 's middags aangekondigd dat om 23:19 de trein naar Amsterdam Centraal zou vertrekken en als ik het me goed herinner zit ik er nu nog .. uh?